Smells Like A Native's Spirit

(Geschreven in Picton, Nieuw-Zeeland)

Hello darlings

Welcome in the red heart of Australia! Na de nodige citytrips, het onnodige maar des te leukere strand liggen en de vele feestjes met de locals werd het hoog tijd voor een hoge dosis cultuur. Hiervoor zakte ik af naar hartje Australië: Alice Springs. Omgeven door woestijn en gelegen in een klimaat waar het kwik nooit onder de 30 graden zakt, wordt dit ook wel "the Dead Heart of Australia" genoemd. Rood of dood, poteito, potaato, ik vond het er niet leuk. Niet omdat ik een cultuurbarbaar ben, wel omwille van de plotse en abrupte sfeerverandering.

Alice Springs word je al meteen gewaar bij het verlaten van het vliegtuig. Een overheersende hitte overvalt je alsof je een warme oven binnenwandelt terwijl er vijf haardrogers in je gezicht worden geblazen. Happen naar adem om dat beetje zuurstof dat in de lucht hangt op te nemen wordt zo goed als onmogelijk wegens het vlieg-opslok-gevaar. Je enige wapen tegen deze irritante kriebelige insecten is een très modieus vliegennetmasker waardoor de omgeving plots groen blijkt te zijn. Maar dit groen werpt jammer genoeg geen beter licht op het vreemde en ongezellige stadje. De redenen hiervoor vragen een beetje geschiedkundige achtergrondinformatie.

Australiërs staan nu niet bepaald bekend om hun tolerantie t.o.v. 'vreemdelingen'. Als je hen erop aanspreekt antwoorden ze meestal met "I'm not a racist, BUT...." gevolgd door een hele resem argumenten. Emigreren naar het beloofde Oz is geen lachertje en al zeker niet als je niet bedeeld bent met een poederwit huidje. The White Australian Policy steekt hier immers een stokje voor en stopt elke asielzoeker de gevangenis in of laat ze op zijn minst verkommeren op hun rotte plank voor de kustlijn. Merkt u daar al enig verschil met de Belgische immigratiepolitiek? Dit enkel om even duidelijk te maken dat de Aussies niet bepaald positief staan tegenover de oorspronkelijke bewoners van hun land: de Aboriginals. De overheid echter voelt zich wel schuldig voor de massale uitmoording van de autochtonen en heeft een nationale 'Sorry Day' ingevoerd en voorziet de Aboriginals van de nodige uitkeringen. Dit rekent natuurlijk op het nodige tumult bij de Aussies. Enkele argumenten zijn: ze zijn lui, ze werken niet, ze profiteren van de staat en van ons (want die uitkeringen moeten uiteraard ergens van betaald worden, belastingen? Mmm! Zoek de parallel met België!) en ze maken van de gratis educatie geen gebruik. Dit stuit natuurlijk tegen de borst van elke Australische student die zich uit de naad werkt om zijn/haar studies te betalen.

Door mijn Australische vrienden beïnvloed beken ik eerlijk dat ik de natives met een zeker vooroordeel benaderde. En op het eerste gezicht ook terecht: de inteelt had duidelijk zijn sporen nagelaten, de vriendelijke laidbackheid had plaats geruimd voor stressvolle onbeschoftheid en bovendien hing er een geurtje aan hen (en dan bedoel ik geen figuurlijk!). Ik was bang van hen - ze reden me immers bijna de sokken van het lijf - en voor de eerste keer tijdens mijn reis voelde ik me onveilig en kon ik niet wachten om het volgende vliegtuig naar Cairns te nemen.
Maar niet alvorens ik de Aboriginals een eerlijk proces had gegeven. Hun verdediging was er eentje om u tegen te zeggen en verspreidde zich over de volgende drie dagen in de vorm van een tour doorheen de Australian Outback.

De beste manier om Australië te verkennen is met de auto. Indien dit geen optie is, kan je best een beroep doen op de ontelbare travel agencies die het straatbeeld bedekken en je om de oren slaan met de best denkbare promoties en deals. Avontuur wordt hier ironisch genoeg dus mooi over de verschillende pakketjes en tours verdeeld en maken reizen kinderspel. Mijn eerste ervaring met een georganiseerde tour aan de West Coast was subliem en het risico dat de volgende niet hetzelfde niveau zou halen was groot. En zo geschiedde het. Minder toffe groep, saaie en onbekwame begeleiding, maar desalniettemin een interessante tocht. Tijdens het reizen leer je zaken te relativeren en probeer je alles zo veel mogelijk op je te laten afkomen. We zien wel en we proberen er altijd het beste van te maken! Dat is het motto.

De bus hield voor de eerste keer halt bij een kamelenfarm en uiteraard liet ik zo'n bizarre rit niet aan mijn neus voorbijgaan. Voor de eerste keer in mijn jonge leven kon ik een kameel van dichtbij observeren en tot mijn grote teleurstelling was dit helemaal geen idyllisch getekend Kuifje exemplaar. Om het eufemistisch uit te drukken: een kameel was gewoon veel te groot en vooral... lelijk! Maar de hobbelige rit was fantastisch en spannend en eindigde op een hoogtepunt toen de begeleider ons de laatste honderd meter liet racen. De kunst bestond eruit om zo ver mogelijk achteruit te leunen om zeeziekte te vermijden. Jawel, voor het schip der woestijn heb je geen water nodig om je misselijk te voelen!

Bij een tour in de outback verwachtte ik me aan survival in de bush waarbij je net niet je eigen voedsel moet vangen, maar dat wel moet beschermen tegen dingo's en vleesetende spinnen - voor zo ver die al bestaan - en waarbij je in slaap valt onder een blote sterrenhemel. Aan de intonatie van deze zin te horen, is het misschien duidelijk dat ik alweer bedrogen uitkwam. Zeker wanneer de kampeerplek "Ayers Rock RESORT" heet!!! Douches, een zwembad en zelfs internet! Tot zover dus de ontbering in the outback. Wel sliepen we in een swag, een soort slaapzak met ingebouwde matras voorzien om buiten te slapen en as Aussie as you can get! De unieke sterrenhemel, eigen aan de Zuidelijke hemisfeer, kregen we er gratis bij!

Om de meedogenloze hitte voor te zijn, werd er reeds vroeg in de ochtend in actie geschoten. De wandelingen door Uluru National Park waren ronduit prachtig. Ze lieten me kennis maken met Kata Tjuta (de Aboriginal naam voor the Olgas), Kings Canyon (de mini Grand Canyon) en uiteraard Uluru (oftewel Ayers Rock), de grote heilige vuurrode rots die op menige postkaart prijkt. Hier was de kleur niet geel zoals aan de west kust, maar rood. De oorspronkelijk witte steen die door oxidatie rood gekleurd was, stak fenomenaal af tegen de diepblauwe wolkenloze hemel en de zuivere aanblik ervan deden je geen vragen meer oproepen waarom dit voor de Aboriginals tot heilig
werd bestempeld. Uluru, een van de grootste massieve rotsblokken ter wereld, is voor de Aboriginals het meest heilige goed en staat symbool voor hun scheppingsverhaal. Ayers Rock beklimmen - wat voor vele toeristen een must do is - is voor de Aboriginals ronduit een belediging en staat gelijk aan zoiets als het beklimmen van een altaar in de kerk. Kijken was dus voor mij meer dan voldoende en om 5.30u in de ochtend kan ik jullie verzekeren dat je ogen openhouden al meer dan genoeg moeite kost. Heelder bussen dropten half slapende edoch nieuwsgierige toeristen om zonsopgang boven Uluru te kunnen gadeslaan. Als gehypnotiseerde schapen staarde iedereen naar die grote knoest die elke minuut lichter en roder werd. Prachtig om te zien hoe de kille maan plaats ruimde voor de broeierige zon, als ook de grijze steen werd geruild voor een terracotta kleur. Na een voortdurend geklik van camera's waarvan de eigenaar steeds dacht: "Nu is de steen op zijn roodst" kwam de oranje gloeiende zon helemaal boven piepen. Dit was ronduit fenomenaal! Dit pareltje der natuur deed me veel van de cultuur der Aboriginals inzien en dwong bij mij meer respect voor hen af dan Alice Springs had gedaan. Deze mensen hadden de voorbije twee honderd jaar in constante onderdrukking en angst geleefd. Tot 50 jaar geleden was "shooting an Abo" nog een tijdverdrijf en vielen Aboriginals als - erg toepasselijke - vliegen dankzij de nieuwe ziektes van de blanke ontdekkingsreizigers. De vredelievende stammen hadden nooit eerder een blanke, laat staan een pistool, gezien en werden meedogenloos van hun land ontroofd door goudzoekende Engelsen. Tot hier toe verloopt de integratie stroef en leven de Aboriginals nog steeds aan de rand i.p.v. van in de maatschappij. Ook hier heeft de immigratiepolitiek nog een lange weg te gaan.

Meer en meer werd me duidelijk dat zowel microscopisch als macroscopisch, Australië the land of Contrasts is. Het rood van het droge, spirituele hart steekt genadeloos af tegen de kreukelloze blauwe hemel en de zeldzame groene vegetatie. Maar in het groter plaatje bevat Australië zo'n beetje alles: dorre woestijn, frisse regenwouden, goudgele stranden, unieke wildlife, een bruisende metropolis, uiteenlopende religies, culturele spanningen en vooral weinig - zichtbare - zorgen!

Wist je dat:

- Sport voor bijna elke Australiër de belangrijkste bezigheid is.
- Kangoeroes springen omdat dat minder energie verbruikt in de warmte die Australië overheerst.
- de Tasmanian Devil ongelooflijk lelijk is en zich bijzonder eigenaardig voortbeweegt.
- Phar Lap de Great Horse ever in de Australische paardenrennen was en op een erg eigenaardige manier om het leven is gekomen in Amerika. (sommigen fluisteren zelfs dat hij vergiftigd werd door jaloerse yankees)
- een stubbie holder, een soort rubberen hoes, het ideale middel is om je pintje koud te houden.