Juanito and me do it the Gaucho Way in Argentina

“There is a parasite in the Bolivian pork that will go straight to your brain and make you paralysed!” De dreigende woorden van de Duitse Lauren weergalmen nog steeds in mijn hoofd. Nooit eerder in de geschiedenis bekeerden twee mensen zich zo snel tot het vegetarisme als wij. Twee weken later ervoer ik de eerste afkickverschijnselen en begon de carnivoor, bij gebrek aan beter, in me te knagen. Een dierlijke drang naar rood vlees werd ik gewaar en de hunkering naar de specialiteit van mijn laatste bestemming werd ondraaglijk. Onbeschrijflijk was dus mijn genot toen ik om 23u ‘s avonds mijn hoektanden (al zichtbaar afgestompt) in een heerlijk malse roze bruine “bife de chorizo” kon zetten. Een paar flessen “Malbec” later duikelden we een propvolle “boliche” binnen om ons op de tonen van laatstejaarshits vakkundig te verdedigen tegen de opdringerige maar originele verleidingstactieken van de “porteños”. Het was nu officieel en totaal anders dan het Zuid-Amerika dat we tot nu toe kenden. Dit was la vida loca in Buenos Aires, hoofdstad der trotse Argentijnen.

Wat volgde was een week van puur verderf voor lever, maag, hoofd en benen, maar het deed zoveel deugd! Hoe hard ik ook genoten had van de ontbering maar culturele en natuurlijke rijkdom in Peru en Bolivia, na twee maanden wil je gewoon nog eens een straf feestje zonder je zorgen te hoeven maken dat wat je in je mond stopt er twee minuten later via een iets minder appetijtelijke weg weer uit komt. Het was een beetje thuiskomen! Dit gevoel werd nog versterkt door de botsing op twee geschifte Antwerpse grieten: Sarah en Marijke (de laatste het best omschreven door Martin “Are you always stoned or are you just crazy?”). En wat is er tenslotte nog beter om het eventuele heimweegevoel de kop in te drukken dan het thuisfront gewoon naar je toe te laten komen? Vreemd, verwarrend, maar geweldig was het om plots met de papa arm in arm een “Parilla” binnen te stappen. Alsof ik nooit was weggeweest. En de bal bleef maar rollen toen ook Jan de volgende dag op Argentijnse bodem landde. Helaas moest er ook een afscheid volgen. Zes maanden hadden onze wegen ongeveer gelijk gelopen. En nu keerde Babs terug naar het goede oude België voor de start van het “echte” leven (zoals de grote mensen dat graag zeggen, hoewel nooit nog iets echter zal zijn dan dit).

Mijn nieuwe reispartner voor drie weken en ik kozen het noorderpad terwijl papa, Harry en Chris winterse oorden in het zuiden opzochten. Alvorens onze reünie in Cordoba met het dilemma “Zouden we nu zeggen dat de wijn te warm is?” zetten Jan en ik onze lippen eerst aan wat flesjes rood in Mendoza en een diner op tien hoog. Het was echt gezellig om zo plots na zes maanden met iemand met dezelfde achtergrond aan tafel te zitten en eens niet de cliché vragen te hoeven stellen! Cordoba vormt de tweede grootste stad van Argentinië, maar haalt haar troeven niet uit de vele kloosters maar uit haar indrukwekkende natuurlijke omgeving. Jan en ik gingen dan ook meteen op verkenning, vergezeld van een Nederlandse deerne Sabine, en we deden het de “gaucho style” (lees: paardje rijden). De cowboys van het Argentijnse hoogland noemen het geen beroep maar een manier van leven. Iets wat me meteen duidelijk werd toen mijn trouw ros op hol sloeg nadat het geslipt was op een stuk ijs. De daver sloeg me om het lijf maar nog groter was mijn verbazing toen het dier kalmeerde nadat de gaucho het enkele woorden in de oor fluisterde. Heel bizar!

En toen werd de race verder gezet naar de noordelijke stad Salta. Een verademing dankzij de warme aangename temperatuur en de plotse afwisseling van landschap. Argentinië oogt nogal saai en heeft in het noorden qua natuur relatief weinig te bieden. Alles is plat, geel en droog. Het wordt pas echt interessant ten noorden en zuiden van Salta. Dan ondergaat het uitzicht een abrupte verandering van steppe naar wonderlijke zevenkleurige bergen, zoutvlakten en surreële woestijnen.

De wonderen bleven zich echter opstapelen toen we ons tenslotte in Iguazu voor een van de stokpaardjes van het Argentijnse toerisme stonden te vergapen. Deze watervallen vormen een knap staaltje van hoe realiteit je stoutste dromen nog steeds kan overtreffen. Zoveel superlatieven waren er aan ons bezoek vooraf gegaan dat ik een terechte schrik voor teleurstelling had ontwikkeld. Niets kon echter minder waar zijn. De gigantische monsterachtige watergordijnen deden me zo nietig voelen en deden me de goddelijke majestueuze kracht van de natuur ervaren. Het leek wel alsof een onzichtbare hand een kloof had geslagen in een rivier op de grens Argentinië en Brazilië. De Argentijnse kant bood de kans het natuurspel in detail te bestuderen én het te voelen. Met een speedboot bestuurd door een in een oliejacker gehulde zeebonk die zich verwachtte aan The Perfect Storm vaarden we recht de keel van de duivel in. Unieke ervaring. Verzopen was het resultaat! En voor enkele uurtjes hopten we de Braziliaanse grens over voor het strafste panoramische uitzicht ooit! (dixit Jehan).

Alles wat boven Buenos Aires ligt wordt soms wel eens over het hoofd gezien ten gunste van het zuiden. Nu ik me echter op het einde van de wereld én in het zuidelijkste puntje van Argentinië bevind: Ushuaia, acht ik mezelf objectief genoeg er een oordeel over te kunnen vellen. Noord en zuid vormen elkaars tegenpolen. Waar steppe meester is in het noorden haalt het zuiden haar triomf uit de talloze bergen en gletsjers, steden overwinnen het van natuur boven Buenos Aires en het kwik zakt zienderogen per meter dat je daalt. Maar in een ding verschilt noord en zuid niet en dat zijn de mensen. Argentijnen blijven vriendelijk en warm, bieden een vreemdeling de maté aan en zijn er niet te beroerd om je en plein publique een verloren gelopen engel te noemen. En dat vormt de kracht van het land. De twee tegenpolen vullen elkaar perfect aan en creëren zo een onuitputtelijke energie! En daar laat ik me graag nog even mee vullen.

Wist je dat:
- de lange afstandsbussen hier zo luxueus zijn dat wij zelfs champagne in de bus hebben gedronken?
- Boliche gelijkstaat aan discotheek.
- Travis hier waanzinnig populair is.
- Ik door de Argentijnen tot blondine ben gebombardeerd.