The Northern Dark Materials

Dag vriendjes en vriendinnetjes

(Geschreven in Uyuni, Bolivia)
“Het gras is groener aan de overkant” is weldegelijk van toepassing wanneer je het Nieuw-Zeelandse zuidereiland omruilt tegen het noordereiland. Nog meer weiden, nog meer bijbehorende schapen en een nog sterk aanwezige Maori cultuur. De oversteek schijnt een van de mooiste ferrytrips ter wereld te zijn die je een adembenemend uitzicht dienen te bezorgen over de Marlborough Sounds. Jammer maar helaas, niet deze dag! Aprilse grillen gelden blijkbaar ook in de zuidelijke hemisfeer en zorgden ervoor dat het zicht belemmerd werd, de zee woest kabbelde en mijn maag op zijn kop stond. Geen romantisch leunen tegen de bootrailing, maar zielig zuigend op ijsblokjes overleefde ik het bootavontuur tot Wellington.

Triestig gekleurd door grijze wolken bood de hoofdstad echter een variëteit aan trendy straatjes, gekleurde coffeeshops, Belgische biercafés en verrukkelijke restaurantjes waarvan je mond gaat huilen van ontroering. Ideaal dus om Jochens dertigste verjaardag te vieren. Het feestweekend werd in stijl afgesloten door een cinemabezoek waar de première van Lord of the Rings notabene is doorgegaan – ik heb bij deze dan ineens van de gelegenheid gebruik gemaakt om Peter Jackson’s feromonen op te snuiven – en een etentje in een traditioneel Maori restaurant. Onverwacht kregen we er echter nog een Maori optreden bovenop. Een man van middelbare leeftijd liet het hele restaurant het traditionele Nieuw-Zeelandse liefdesliedje “Pokarekare Ana” zingen. Verbluffende samenzang kwam echter pas tot stand na enkele schroomvolle blikken. Nooit gedacht dat dit ‘scoutsallure’ gedrag echt zou werken, maar uiteindelijk kreeg hij zelfs een solo van ons gedaan en prijsde hij ons voor onze uitstekende Maori uitspraak.

Na vele overwegingen en twijfels was inmiddels besloten om Manny the Van wegens besparingen op het zuidereiland achter te laten. Een familie klasse bak kwam in de plaats, zonder de twee jengelende kinderen achterin natuurlijk. Als tweekoppig gezin scheurden we richting Tongariro voor een hereniging met Babs en om de gelijknamige crossing te overmeesteren. De weergoden hadden zich echter tegen ons gekeerd en bekleedden de prachtige vulkaan met een onheilspellende mist. Blindelings waagden we ons aan ‘The devil’s staircase’, een beklimming die niet bepaald veel meer uitleg hoeft. De wind was ijzig, deed fel zijn best om me van de vulkaan weg te blazen en deed me zelfs afvragen waarom ik er in hemelsnaam ooit aan begonnen was. Hiken, klimmen en wandelen zijn zalige activiteiten, maar de regel “de weg is belangrijker dan het doel” zijn voor mij niet bepaald van toepassing. Wat is er immers meer frustrerend dan een harde klim zonder vooruitzicht op een mooie beloning? Mijn Frodo imitatie moet de weergoden echter hebben doen glimlachen want net aan de top werd het land van Mordor voor enkele luttele seconden zichtbaar en toonde de rode krater zijn ware gelaat, lichtten the Emerald Lakes op en doemde het prachtige maanlandschap van Sauroman op uit de wolken. Dit was goddelijk!

Vanaf de hoge Tongariro Vulcano sprongen we via Lake Taupo borrelend en dampend Rotorua binnen. De hele stad rookte, siste bij elke stap je zette en leefde in voortdurende spanning boven de rommelende vulkaan. De geur van rotte eieren die de zwavel met zich meebracht was even wennen, maar het prachtige kleurenspel dat het thermische wonderland Wai-O-Tapu toonde was briljant. Kraters en moerassen, genaamd ‘the devil’s inkpot’, moesten een zekere angst opwekken, maar het was vooral een lust voor het oog om al die verschillende kleuren die de Tabel van Mendeljev rijk is eindelijk in levende lijve te zien.

Naast een hevige vulkanische activiteit staat Roturua ook centraal voor haar hoge Maori populatie. Het is dan ook een absolute must om deel te nemen aan een ‘cultural experience’ die je via een geënsceneerde stam en dorp wegwijs maken in de Hangi en de Hongi, het respectievelijke maal bereid onder de grond en de welkomstgroet of ‘sharing of breath’. Hoezeer het spektakel haar best ook had gedaan om de tradities te respecteren, was het geheel echter bijzonder toeristisch en deed het vele vragen rijzen over de authenticiteit van de Maori’s. Voor mij was Maori restaurant ‘Kai & the City’ in Wellington stukken interessanter.

De heksenpoel werd in alle rust achtergelaten om nog even een blitsbezoek aan het nationale symbool van Nieuw-Zeeland te brengen: de kiwi. De nachtvogel was bijzonder actief wegens een sublieme wisseling van dag en nacht in het kiwihuis en het vreemde uiterlijk wekte naast een zekere vertedering ook een wenkbrauw op.

De eindhalte van ons Nieuw-Zeeland avontuur was eveneens de grootste stad en werd gehaat door elke Kiwi behalve door een Kiwi uit de stad zelf: Auckland. De pseudo hoofdstad was groot, maar bood naast een heel interessant museum, winkels, kappers, postkantoren en restaurants ons niet veel nuttigs aan. We kozen al gauw voor een laatste excursie in de buurt: the Poor Knight Islands, kleine rotseilanden die hun naam te danken hadden aan hun gelijkenis met een liggende ridder of een of andere Engelse pudding. Hoe het ook zij, de eilandjes waren taboe voor betreding, enerzijds ter bewaring van hun unieke vegetatie en wildlife, anderzijds omwille van een vloek van een Maori leider wiens stam er uitgemoord was. Gelukkig was de plek niet voor haar land belangrijk, maar wel voor haar uitzonderlijk duikspots. Volgens marinekenner Jacques Cousteau bevond zich hier een van de top tien duikplekjes ter wereld. Ik kan hem geen ongelijk geven. Dit was zo ongeveer wat je je voorstelt bij een duikplek zonder ooit eenmaal een zuurstoftank gedragen te hebben. We zwommen naar een soort grot waar twee rotsblokken elkaar bijna raakten. De rotswanden waren getooid in een fenomenale koralen kleurenpracht en vormden de speeltuin voor ontelbare blauwe visjes. In reusachtige scholen stroomden ze synchroon zigzaggend voorbij. Door het wateroppervlak heen scheen scherp zonlicht op ons, de vissen en het koraal neer. Een engelen “Hallelujah” ontbrak nog om ons niet te doen geloven net de ingang van de hemel te hebben ontdekt. Onvergetelijk!

Een prima afsluiter om het prachtige, fantasierijke en mystieke land te verlaten. Nieuw-Zeeland heeft zowel qua natuur als cultuur een diepe indruk op me nagelaten. Zoals bij elk land zal het ook deze keer even wennen worden het van me af te schudden. Een telefoongesprek met de papa zorgde er bijna voor dat ik mijn vlucht miste, maar dankzij de Nieuw-Zeelandse security glipte ik nog net op de valreep binnen. Het Westerse hoofdstuk van mijn wereldreis werd hiermee op zijn gehaast Marlies afgesloten. Ik stond nu aan de poort van een geheel vreemd continent. De gedachte opgewacht te worden door Matias en Dani, vrienden van mij uit Australië, stemde me echter gerust en deden me met een rustig gevoel indommelen in het … Spaans weliswaar.

Wist je dat:
- Kumara een zoete en bijzonder lekkere aardappel is
- Kiwi’s een bedreigde diersoort vormen
- Tim Tam’s mijn favoriete koekjes zijn en op hun best zijn wanneer je je thee er doorheen zuigt
- Holden de Australische en Nieuw-Zeelandse versie is van Opel en de vorm heeft van een tijgerkop
- Nieuw-Zeeland nucleair free is
- De Kiwi achter het motto staat “the people belong to the land” en niet andersom. Iets wat misschien universeel zou moeten ingevoerd worden.

Marlies x

PS: Foto's volgen over drie dagen!